Küçükçekmece Gölü’nün kenarından hafif bir esinti geliyor; Cennet Mahallesi’ndeki dairemin camları açık. İçeri adım atar atmaz burnuna çarpar o hafif vanilya ve tütün karışımı. Yatağın kenarındaki topuklu ayakkabılar hâlâ sıcak.

İpek gömleğimin düğmeleri tek tek açılıyor. Kısa süreli randevularda bile kendimi bütünüyle veriyorum; senin ritmine göre hızlanıp yavaşlıyorum. Sesim alçak, hareketlerim kesintisiz. Sonunda hafifçe gülümsüyorum: “Şimdi sıra sende, ne istiyorsun?”